در یک هفته گذشته به برنامههایی که در مورد انتخابات از تلویزیون پخش میشد توجه بیشتری میکردم. باید اعتراف کرد که برنده واقعی انتخابات در ایران صدا و سیما است. این تلویزیون است که بهجای توده مردم اطلاعات جمع میکند، آنها را گزینش میکند، تحلیل میکند و در کل میاندیشد و عمل میکند. در شرایطی که اصلاحطلبان و منتقدین از داشتن این رسانه تصویری که محبوبترین رسانه نزد توده مردم است محروماند تلویزیون یکهتاز میدان است و با قدرت تمام به کنترل اذهان مردم میپردازد. انتخابات در تلویزیون بیشتر شبیه به یک جشن یا یک آیین ملی- مذهبی بود. جشنی که فقط در بردارنده پیامی برای دشمنان این کشور بود. مجلس و انتخاب نمایندگان قانونگذار و ناظر چنان به حاشیه رانده شده بود که برد و باخت جریانات سیاسی اهمیت زیادی نداشت. مهم نمایش قدرت بود که انجام شد مثل یک راهپیمایی ملی. مردم هم بهخوبی دین خود را به تلویزیون ادا کردند.
از آنجا که نمیتوان گستره مخاطبان تلویزیون را با رسانههای نوشتاری مثل روزنامه یا اینترنت مقایسه کرد، اگر اصلاحطلبان نتوانند با توده مردم ارتباط مستقیم و موثرتری برقرار کنند بیم آن میرود که پایگاه اجتماعیشان به تدریج ضعیفتر شود و علاوه بر حذف از عرصه قدرت از اذهان مردم نیز حذف شوند.