آتشگه

زیبایی طبیعت از معدود پدیده‌هایی است که روح مرا به هیجان می‌آورد و به ستایش وا‌می‌دارد. از وقتی که الوهیت از جهان ذهن من رخت بربسته، دیگر کمتر چیزی در جهان برایم شکوه‌مند و ستایش‌برانگیز است. عالمی که تهی از راز و شکوه‌مندی شده است و همه‌چیزش را می‌توان در قالب‌های مفهومی و قوانین مادی فهمید. زیبایی اما هنوز رازآمیز است. تحلیل کردنی نیست. فقط به آن دل می‌سپارم، به نظاره‌اش می‌نشینم، همراهش می‌شوم و از شعف و رضایت عمیقی که در وجودم ایجاد می‌شود به وجد می‌آیم. زیبایی به من این امکان را می‌دهد که جور دیگری به جهان نگاه کنم.

جاده زیبای شهر پاوه به نوسود در دل کوهستان زاگرس از میان طبیعت بکر و دست نخورده‌ای می‌گذرد که من نظیرش را در جایی نددیده‌ام. دره‌هایی بسیار عمیق که در بسترشان رود "سیروان" جریان دارد و کوه‌های بلندی که دامنه‌ای پوشیده از درخت و مرتع‌های سرسبز دارند. در بهار به غایت زیبا می‌شوند.