دیروز با دوست خوبم مهدی رفتیم سینما و "بیپولی" را دیدیم از حمید نعمت الله. به یکبار دیدنش میارزید. راستش از بیپولی ترسیدم، نه از فیلمش، بلکه از موقعیتی که آدم بیپول و فقیر باشد. در این جامعه که ملاک هر قضاوتی درباره افراد حول محور داراییهایش میگردد، اگر پولی در بساط نداشته باشیم، چقدر برای دیگران ارزشمند باقی میمانیم؟ نگران میشویم از اینکه عزیزترین کسانمان هم رهایمان کنند: آدم اگه فقیر بشه خوبیهاش هم حقیر میشه... .
بازیها در حد قابل قبولی بودند بهجز بازی لیلا حاتمی که در نقشش جانیفتاده بود. کاراکتر بهرام رادان هم برایم چندان قابل باور نبود. مرد جوانی که بهخاطر حفظ آبرو و کلاس اجتماعی، بیکاریاش را از همه حتا همسرش پنهان میکند و در شرایطی که پولی برای خرید غذا یا شیرخشک بچه ندارند هم حاضر به فروش اساس خانه یا طلاهای همسرش نمیشود. به نظرم کمی اغراقآمیز بود.
در این سالها که امکان دیدن فیلم خوب در سینما آنقدر کم است که ممکن است سینما رفتن را فراموش کنی، "بیپولی" فرصتی است که قدم در آن سالن تاریک بگذاری و کمی هم به فقری که جامعه را در بر گرفته بیاندیشی.